Progresif’in ilk dosyası, farklı yazarların kaleminden mücadele, demokrasi ve özgürlük üzerine kişisel ve toplumsal hikâyeleri bir araya getiriyor. Her metin, kendi bağlamında direnişi yeniden tanımlarken ortak bir soruyu öne çıkarıyor: “Neden mücadele etmeliyiz?”
Dünya uzun zamandır karanlık bir eşiğin içinde. Demokrasi ve özgürlükler birer evrensel ideal olmaktan çıkıp güç sahiplerinin elinde daraltılan ayrıcalıklara dönüşüyor. Eşitsizlikler derinleşiyor ve siyaset
Benim açımdan, “Neden mücadele etmeliyiz?” sorusuna verilecek en net cevap: Başka seçeneğimiz yok. Mücadele etmemenin alternatifi bir köşeye çekilip her şeyi akışına bırakmak ve akıbetini
“Ekmek aslanın ağzında.” Bu deyimi ilk ne zaman duyduğumu bilmiyorum. Ne zaman anlamını öğrendiğimi de. Ama günlük yaşamda gün geçtikçe artan sıklıkta duyduğumuz veya kurduğumuz
Son yirmi yıldır dünya siyasetinin en çok tartışılan başlıklarından biri, demokrasinin küresel ölçekte yaşadığı gerileme oldu. Bunun temel sebeplerinden biri Latin Amerika’dan Orta Avrupa’ya, Güney
Demokrasiyi her ne kadar serbest ve adil seçimler, basın özgürlükleri ve insan hakları üzerinden tanımlasak da siyasi sistemleri çıktıları üzerinden de değerlendirmek gerek. Demokrasinin Türkiye’de
Hepimizin mücadelesi başka oranda, başka biçimde, başka alanlarda baskın. Mücadele etmek bazen hiçbir şey yapmadan sadece var olarak, bir direniş biçimi. Ne olursa olsun, işimizden
Yeni güne başlıyorsunuz. Uyandınız. İlk işiniz, elinize dün gece ekranda dönen reels’lerden, TikTok videolarından artık bir şey anlamayacak kadar baygın düşercesine bakakaldığınız telefonunuzu almak oluyor.
On yıl sonranın Türkiye’si nasıl bir yer olacak? Geçtiğimiz gün, bir siyasi partinin çeşitli akademisyenlere gelecek on yıla dair öngörülerini sorduğunu duydum. Ben de bir
